Του Ανδρέα Ζαμπούκα
Mια φίλη φιλόλογος, μου ανέφερε ένα παλιό περιστατικό με μαθήτρια της
Ά Λυκείου, στο μάθημα της Ιστορίας. Λίγο πριν αρχίσουν οι εξετάσεις του
Ιουνίου, της είπε κατάμουτρα: « Αμάν πια, κυρία, τόσα μαθήματα έχουμε
κάνει για τον Πελοποννησιακό πόλεμο και δεν έχω καταλάβει ακόμα ποιοι
είναι οι καλοί και ποιοι οι κακοί… Αυτός ο Θουκυδίδης είναι τελείως
ξενέρωτος!».
Πράγματι, αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα με τον Θουκυδίδη. Δεν
υπάρχουν καλοί και κακοί. Δεν υπάρχουν «ήρωες», μύθοι, θρύλοι και
εθνοτικά σύνδρομα. Γιατί ο Θουκυδίδης θεωρείται ο πατέρας του πολιτικού
ρεαλισμού, της κυρίαρχης σχολής σκέψης στις διεθνείς σχέσεις και τις
στρατηγικές σπουδές. Απαλλαγμένος από όλα τα συμπλέγματα που η εθνική
ιστορία δημιουργεί στις επόμενες γενιές για να τις κρατήσει
ομογενοποιημένες. Και σημειωτέον, ο Θουκυδίδης είναι ένας διάσημος
Έλληνας, από αυτούς για τους οποίους η νεοελληνική μας συνείδηση είναι
πάντα «υπερήφανη», χωρίς να ξέρει όμως, γιατί!
